Mrtva priroda, pejzaži i portreti najčešći su motivi koje je slikala Liza Križanić. Osnove slikarstva učila je u Skoplju od profesora Hristifora Crnilovića (njegova zbirka etnološku odevnih predmeta nalazi se u Manakovoj kući u Beogradu). Od 1919. do1923. godine završila je gimnaziju nakon koje je 1923. godine u Beogradu upisala studije francuskog jezika.
Već 1924. godine odlazi u Pariz sa ciljem da usavršava francuski jezik. Pored učenja jezika na Sorboni je slušala predavanja iz istorije umetnosti i to zajedno sa prijateljicom Desankom Maksimović. Živele su zajedno, posećivale pariske muzeje i galerije i uživale u umetničkim delima.
U to vreme u Parizu je boravilo i živelo mnogo umetnika sa Balkana. Tako je u gradu svetlosti upoznala slikarku Zoru Petrović, Savu Šumanovića, karikaturistu Pjera Križanića u koga se zaljubila, kada su se vratili u Beograd 1926. godine udala se za njega.
U Parizu, na Monmartru, je 1925. godine održala svoju jedinu samostalnu izložbu.
Diplomirala je na Filozofskom fakultetu u Beogrdu 1931. godine.
Kod Andrea Lota u Parizu odlazila je na časove slikanja. Desetak godina kasnije 1936. pohađala je časove slikanja u večernjoj školi Petra Dobrovića, nastavila usavršavanje u Londonu 1937., kasnije u Rimu… To je sve bilo stvaralaštvo između dva rata.
Drugi svetski rat doneo je u Lizin život, kao i u živote svih drugih, strah, neizvesnost, tugu, gubitke… Veoma teško je sve to podnosila, najviše je bila tužna zbog prijatelja koji su poginuli u ratu.
Razvela se 1950. godine i sve se više osamljivala.
Bavila se slikarstvom, crtežom, mozaikom… Najviše je slikala sa uljem na platnu, koristila je u manjoj meri akvarel, temperu i pastele. Nije mnogo izlagala svoje radove i to je činila na grupnim izložbama.
Suncokreti (1961), Cveće (1951) i Pogled na Beograd (1953) su njeni najpoznatiji radovi sve ih je uradila uljem na platnu.
Pored slika koje je sama radila rado je bila model drugim umetnicima. Oko 40 slikara koristilo je njen lik i estrovagantni izgled za svoja dela među njim su: Zora Petrović, Nikola Bešević, Petar Dobrović, Ignjat Job, Milivoj Uzelac…
Nakon o smrti Lize Križanić njena prijateljica pesnikinja Desanka Maksimović 1983. godine napisala je sledeće reči: „Na nebu našeg slikarstva, međutim, pojavila se ona kao dugin lik sa svih sedam boja i njihovih oreola nad njenim rodnim Kosjerićem, gde je 1905. ugledala svet. Ako oči, ako svest, mogu da pamte, onda su upamtili svetlosti i boje rodnog joj planinskog kraja i ostali im verni celog života“.
Deo njenih radova čuva se u Narodnom muzeju, Muzeju grada Beograda i u Spomen-zbirci Pavla Beljanskog u Novom Sadu. Kolekcionar Pavle Beljanski dodao je njena tri dela u svoju kolekciju. Tako se našla u društvu još šest slikarki čija dela smatrao vrednim.
U Kosjeriću je otvoren Legat Lize Križanić u Narodnoj biblioteci “Sreten Marić” sa njenim umetničkim delima i ličnom arhivom. Milunka Mitrović koja se dugo godina starala o ovom legatu napisala je dramu posvećenu Lizi.
Istoričarka umetnosti Vera Jovanović napisala je monografiju o Lizi Križanić.
Draginja Marić to je njeno pravo ime i prezime. Liza je nadimak na koji je udajom dodala prezime Križanić. Rođena je 1905., umrla 1982. godine.
